و آن لحظه از راه رسید و در انباری سابق باز شد. آرایشگر یک گروهبان در چهارچوب در ظاهر شدند. یک صندلی هم با خود آورده بودند. به او اشاره کردند که بیاید و روی صندلی بنشیند. شنیده بود بعضی روحانیون هنگام تراشیدن ریش مقاومت کرده‌اند. شاید حضور گروهبان برای مقابله با این مقاومت ها بود.«مقاومتی نداشتم و نکردم. آماده بودم. چون می دانستم فایده ای ندارد. دست و پای من را می‌گیرند و بعد مقداری کتک می‌زنند و بعد آن کاری که نباید بشود… خواهد شد.»

نشست. منتظر بود دست آرایشگر بالا بیاید و لبه تیغ را روی صورت او مماس کند ناگهان دید آن چه روی صورت او به راه افتاده دستگاه مو زن است. تمام نگرانیها و انتظارهای موحش غیب شان زد. «این قدر خوشحال شده بودم… که بی اختیار با این سلمانی و آن گروهبان مرتب بنا کردم حرف زدن و خندیدن… تعجب می‌کردند اینها که من چه طور آخوندی هستم که دارند ریشم را کوتاه می‌‍کنم و من این قدر خوشحالم…{تمام که شد} به او گفتم استاد این آینه را بده چانه ی خودم را چند سال است ندیده‌ام… خنده اش گرفت. آینه اش را داد. بنا کردم به صورتم نگاه کردن. دیدم بله؛ آدم مثل این که خودش را درست نمی‌شناسد.»

… هنگام برگشت آن افسر عبوس آقای خامنه ای را دید و با زبان تمسخر از فاصله ای که دور هم بود صدا بلند کرد:«آشیخ! ریش‌ات را زدند من هم با همان صدای بلند گفتم: بله و با خنده ادامه دادم الحمدالله مدت‌ها بود چانه ام را ندیده بودم که دیدم… احساس کردم من هیچ ناراحتی ندارم. شاید تعجب کرد. دلش می خواست که من ناراحت و متاسف و غمگین بودم که نبودم

ما فرهنگ داریم . همه ایرانی ها فرهنگ دارن . اما بعضی ها نمیدونن چطور ازش استفاده کنن ...! فکر میکنن فرهنگ واسه آویزون کردن به آیینه وسط ماشینه ... یا مثلا خوردنیه ... یا واسه قشنگی میگذارنش رو تلوزیون ...!

وقتی صحبت از فرهنگ و حقوق دیگران میشه همین کسانی که پیاده رو را جزء اموال پدری خودشون کردن و یا مثلا کسانی که روی پل پارکینگ مردم پارک میکنن و حتی شعور ندارن یه شماره بگذارند و یا کسایی که با ماشین به هیچ بنده خدایی راه نمیدن و اگه یه نفر بخواد ازشون راه بگیره بدون تعارف میزنن لهش میکنن یا اگر عابر یا موتوری باشه از روش رد میشن یعنی کلا وقتی پشت فرمون هستن خدا رو بنده نیستن ... ! اونها رو میگم ....! تا حالا دیدین وقتی بحث فرهنگ و حق و حقوق میشه چقدر حرفای منگوله دار میزنن یه طوری واسه آدم میرن رو منبر که فکر میکنی دیگه اینا امام فرهنگ و شعورن و امسال هم تو انتخابات وزارت فرهنگ و شعور اسلامی رای میارن . اتفاقا این جور آدما واسه وارد شدن از یه در توالت یا واسه نشستن روی یک صندلی شکسته یا خوردن یه لیوان آب (آب معدنی نه ها) آب شیر اونقدر تعارف میکنن که حال آدم و بهم میزنن ...

 راه رفتن در پیاده رو به روش مار و پله ...

راه رفتن در همان پیاده رو مرحله آخر که اگه بتونی این مرحله رو رد کنی خیلی مردی ... اگرم نتونی دو حالت داره که در دو حالت میمیری ! امکان داره یا توسط ماشینها له شی بری اون دنیا یا خیلی شانس بیاری راننده دل رحم باشه یه نمه ترمز کنه یواش تر بزنه بهت اون موقع فلج میشی .. اما با ویلچر تو هیچ کدوم از پیاده رو های تهران نمیتونی حرکت کنی چون یا گیر میکنی لای این مانع هایی که واسه موتوری ها گذاشتن یه چرخ ویلچر میوفته تو یه چاله و باز هم میخوری زمین میری اون دنیا ...

عکس/امید طحان

عکس/ امید طحان